Over die keer dat ik op reis in een Oezbeeks ziekenhuis belandde…

Dat het reizen niet alleen over rozen gaat, weten de meesten van jullie wel. En nee, dan heb ik het niet over een slecht bereide maaltijd of meer regen dan je had gehoopt, dan heb ik het echt over doffe ellende. Dat je eigenlijk huilend naar mama wilt, ook al ben je de dertig inmiddels gepasseerd.

Dit verhaal is zo’n verhaal. We schrijven 9 juli 2019. Ik was al sinds januari onderweg en had bedacht ik wel kon gaan (wild) kamperen in Centraal Azië. In deze periode is het niet uitzonderlijk dat het zo’n 45 graden wordt overdag en dat het ’s nachts afkoelt tot een comfortabele 32 graden. Het asfalt op de weg smolt ervan. Je snapt t: top idee.

Omdat je altijd baas boven baas hebt, besloten we ook nog eens te gaan kamperen naast de gaskrater in Turkmenistan. Want vuur koelt zo lekker af. Dus glibberde ik ’s nachts al snel van mijn matje af van al het zweet.

Het eten was ook niet denderend, want al het eten moest van de lokale markt komen, dus echt goed gekoeld en hygienisch was t niet. Dus daar ging ik, met mijn schepje voor de 12e keer die dag op zoek naar een plek om mn wc te graven. Enfin, het beeld is geschetst.

Na 4 dagen wild kamperen, kwamen we aan in Khiva, Oezbekistan, waar er eindelijk een douche en airco op me wachtte. Ik kon inmiddels zelfs geen water meer binnenhouden en voelde me enorm ellendig. Die ochtend was ik al knock-out gegaan en had m’n Braziliaanse vriend me al de truck in gesleept. Op het moment dat mijn lichaam de luxe voelde, ging het uit de vechtmodus en ging het vrij snel mis. Mijn Britse vriendin Laura zag me liggen en belde al snel de arts. Of althans, liet de receptioniste de arts bellen, want de dokters spraken geen Engels.

De ambulancebroeders kwamen naar mijn hotelkamer, waar ze naar een korte inspectie, en een paar dubieuze injecties, toch besloten dat ik mee moest naar het ziekenhuis. Ik had namelijk hoge koorts en was helemaal uitgedroogd. Dus moesten ik, Laura en de receptioniste mee de ambulance in. De receptioniste moest alles uitleggen aan de artsen, want mijn Russisch beperkte zich nog steeds tot ‘Nastrovja’ (proost).

Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik een warm onthaal. Ik was een ware attractie. Ik heb nog nooit zoveel dokters aan mn bed gehad, allemaal wilden ze wel even kijken wie die gekke toerist was, die was binnen gekomen. Het waren allemaal mannen, niemand sprak Engels en ze hadden allemaal gouden tanden in hun mond. Na een glimps te hebben opgevangen van mijn paspoort, werden er al snel voetbalnamen opgerakeld; ‘Arjen Robben’, “Robin van Persie’. Ja, ja, echt helden hoor, maar kunnen jullie iets doen aan deze ellende? Dat was ook het enige wat we direct tegen elkaar gezegd hadden, verder begrepen we elkaar niet.

Al snel hadden ze een infuus in me gestopt, met allerlei dubieuze goedjes. Volgens mijn artsenvrienden thuis, zat er ook wat tussen dat bij ons op de dopinglijst staat, vanwege ‘spoedig’ herstel. Ach, who cares het deed de truc.

Ook in het ziekenhuis was er geen airco (en het was nog steeds 45 graden) dus toen ik mij na een dag alweer een stuk beter voelde (die infusen doen wonderen), wilde ik heel graag weer terug naar de airco in mijn hotel. Ik sprak inmiddels ook weer Engels (blijkbaar val ik terug op het Nederlands als ik ijlend ziek op bed lig) en begreep Laura mij ook weer en kwam ze in actie. De artsen wilden mij echter nog 2 nachten houden. Ik was ook al geregistreerd (in Oezbekistan moet je je elke 3 nachten laten registreren, zodat de overheid weet waar je je schuil houdt). De enige manier om er onder uit te komen, was om alle medicatie te betalen. Wij dachten dat dit een of andere scam was, maar goed, airco was belangrijker.

Laura moest echter naar de apotheek om het te halen en kreeg een boodschappenlijstje mee. Omdat alles zo spotgoedkoop is in Oezbekistan, heeft deze grap ons welgeteld 25 dollar gekost, maar ik mocht tenminste het ziekenhuis verlaten. Ik moest nog wel een week lang aan de medicatie vanwege mijn bacteriële darminfectie.

Gelukkig was net het nieuwe seizoen van Casa de Papel uitgekomen en vond mijn Braziliaanse vriend het niet erg om dat met mij in bed te bingewatchen voor de paar dagen daarna. Onze verdere reis in Oezbekistan hebben we maar in hotels geslapen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s